Detlev van Heest – Parkeren in Hilversum
Terug in Nederland zoekt de hoofdpersoon een woonplek en werk. Talloze sollicitatiebrieven gaan uit, het zoeken naar een kamer gaat via via. Het lukt hem een zolder te huren.
Een training voorafgaand aan een baan die amper betaalt, zal vrolijk/humoristisch bedoeld zijn… Met alle respect, het tovert geen glimlach op mijn gezicht, geen herkenning, geen nieuw inzicht.
Uiteindelijk (de titel) vindt hij een baantje bij de parkeerdienst. Hij vindt een maatje. Dat is even leuk. De uitvluchten van mensen die een bekeuring krijgen zijn in het begin onvoorstelbaar verbijsterend, maar storen heel snel: wat een domheid. Moet je hier woorden aan vuil maken?
Je moet ervan houden: eindeloos geneuzel over het alledaagse, verhalen over zo ging het en zo en zo en toen… Na 200 pagina’s kon ik niet verder. Slappe humor, oninteressante anekdotes en geen enkele diepgang. Waar gaat dit over?
En tegelijkertijd realiseer ik me dat juist in de beschrijving van het dagelijkse charme schuilt. Ik hou van verhalen die over ‘niets’ gaan, over eindeloze beschrijvingen die nergens toe leiden maar een sfeer scheppen. Ik hou van langzaam…
Detlev is niet langzaam, schept geen sfeer, raakt me niet, boeit me niet, is te flauw. Ik had me verheugd op herkenning, op een grote glimlach, juist omdat ik Hilversum door en door ken, geboren en getogen.
Detlev wordt vergeleken met grootheden in de literatuur, arme grootheden.
