Lynch, Paul – Het lied van de profeet
Ierland glijdt met de overwinning van de Garda National af naar een land dat bestuurd wordt door ‘gekken’. De noodtoestand is afgekondigd, de regering doet wat ze wil. Mensen uit de partij krijgen vooraanstaande banen, iedereen die op enige manier kritisch is, wordt ontslagen of opgepakt. Ben je niet voor de partij dan ben je tegen, nuances ontbreken.
De meerderheid van de bevolking accepteert uit overtuiging of zelfbehoud de willekeur, de terreur.
Het wordt van kwaad tot erger. Wat er allemaal gebeurt, is op zichzelf al uiterst bedreigend, het wordt doodeng als je beseft dat dit overal kan gebeuren waar radicalen aan de macht komen.
Eilish Stacks’ man wordt opgepakt en verdwijnt. Eilish krijgt te maken met intimidaties. Ze wordt ontslagen en genegeerd in winkels. Ze probeert wanhopig haar kinderen bij elkaar te houden en haar dementerende vader te verzorgen. Het glipt echter tussen haar vingers weg. Haar oudste zoon sluit zich aan bij de rebellen, haar dochter krijgt paniekaanvallen en weigert te eten, de tweede zoon wordt steeds brutaler en de baby weerspiegeld de machteloosheid van het geheel. Het is om radeloos van te worden.
Lynch beschrijft Eilish’ binnenwereld. Een binnenwereld die tijdloos is en uitstijgt boven het dagelijkse. Dit zijn magisch mooie fragmenten die een sterk contrast vormen met de brute buitenwereld.
Het verhaal maakt mij bang, maakt me ontroostbaar en maakt me boos. Hoe kunnen mensen zo dom zijn om achter hun eigen ondergang aan te lopen. Hoe kunnen mensen zo ongevoelig en wreed zijn. Ik heb het boek meerdere keren moeten wegleggen. Het was te veel van het slechte.
Motto één uit “de profeten” … het gebeurt zoals als het gebeurt op de plek waar het gebeurt..
Motto twee, uitspraak van “een zanger” … wordt er in de duisternis gezongen? Na de duisternis wordt er gezongen over de duisternis.
Dit verklaart de titel denk ik.
