Schoeters, Gaea – Het geschenk
Uit het niets verschijnen, van het ene moment op het andere 20.000 olifanten in Berlijn. Ineens baden olifanten in de Spree. Pure magie, hilarisch.
De olifanten zijn een reactie van de president van Botswana op een ivoorwet die het Duitse parlement net heeft aangenomen. Het is in feite een koloniale wet. Duitsland zal wel even bepalen wat er moet gebeuren in een land ver weg zonder de ins-en-outs te kennen en de consequenties te overzien. De reactie uit Botswana is zoiets als: als jullie het zo goed weten, hier zijn ze, zorg er maar goed voor.
Tot het moment dat ik besefte dat het woord ‘olifanten’ vervangen kan worden door het woord ‘vluchtelingen’ is het verhaal grappig en speels.
Eenmaal tot me doorgedrongen dat Gaea Schoeters een politieke satire schreef, voel ik me beschaamd, zo werkt politiek dus, zo wordt er dus omgegaan met vluchtelingen.
Op dat moment is het verhaal ineens ook enigszins voorspelbaar.
Natuurlijk wordt er gezocht naar een win-win-situatie en de oplossing verkocht als grote triomf, natuurlijk zijn er incidenten die uitgebuit worden, natuurlijk is er een groene component, natuurlijk zijn er verdachtmakingen, natuurlijk zijn er protesten die helemaal niet over het onderwerp gaan maar niet minder intimiderend zijn, natuurlijk wordt er afgeschoven, natuurlijk… en als aan het licht komt dat er overspel gepleegd is door een van de hoofdrolspelers dan is de weg vrij om de olifanten te deporteren naar het buurland van Botswana. En natuurlijk wordt dit gevierd als een overwinning.
Problemen worden niet opgelost. Wat een vrolijk en triest verhaal.
